Is Zionism a Liberating Democratic Movement? (Part 2/3)

The following text, originally written in Yiddish by Henryk Erlich, is presented below alongside an English translation that was done by the author of this blog (another English translation exists but is not available online). Henryk Erlich was one of the most prominent leaders of the Polish Bund. Under Erlich’s leadership in the 1920s and 1930s, the Bund became the Polish Jewry’s most important party, representing the Jewish worker on the national stage and building hundreds of Yiddish-language schools, which educated tens of thousands of students. The Bund’s stark opposition to fascism, communism, and Zionism put the Bund in a hopeless situation on the eve of World War II. After the war, the Bund was decimated, along with Polish Jewry at large. Henryk Erlich himself was executed by a special order of Joseph Stalin in 1942. The following essay, written by Erlich in 1938, aims to elucidate the Bund’s uncompromising anti-Zionist position. Let us honor the memory of Henryk Erlich, who spent his life tirelessly fighting reactionary rhetoric on all fronts. See also part 1 and part 3.

צי איז דער ציוניזם אַ באַפֿרײַענדיקע דעמאָקראַטישע באַוועגונג? (טײל 2/3)

Is Zionism a Liberating Democratic Movement? (Part 2/3)

אַן ענטפֿער פּראָפֿ. ש. דובנאָוון

An answer to Prof. Simon Dubnow

וואָס קאָן אין בעסטן פֿאַל זײַן דאָס ייִדישע פּאַלעסטינע? אַ מלוכהלע פֿון אַ קלײניטשקן העברעישן שבט אינעם ייִדישן פֿאָלק. ווען די ציוניסטן רעדן צו די אומות-העולם, זײַנען זײ גוואַלדיקע דעמאָקראַטן און שטעלן פֿאָר די פֿאַרהעלטענישן אין דעם הײַנטיקן און קומענדיקן פּאַלעסטינע אַלס מוסטער פֿון פֿרײַהײַט און פּראָגרעס. אָבער אויב עס וועט אַנטשטײן אַ ייִדישע מלוכה אין פּאַלעסטינע, וועט איר גײַסטיקער קלימאַט זײַן – אײביקע שרעק פֿאַרן אויסערלעכן שׂונאַ (אַראַבער). אײביקער קאַמף פֿאַר יעדן שפּאַן ערד, פֿאַר יעדן ברעקל אַרבעט מיטן אינערלעכן שׂונאַ (אַראַבער) און אומדערמידלעכער אויסראָטונגס-קאַמף קעגן דער שפּראַך און קולטור פֿון די נישט-העברעאיזירטע ייִדן פֿון פּאַלעסטינע. צי איז דאָס אַ קלימאַט, אין וועלכע עס קאָנען וואַקסן פֿרײַהײַט, דעמאָקראַטיע, פּראָגרעס? צי איז דאָס נישט דער קלימאַט, אין וועלכער עס בליען געווײנלעך רעאַקציע, שאָוויניזם? קאָנסטאַטירן דאָך אַפֿילו הײַנט כּשרע ציוניסטישע פּובליציסטן, וואָס באַזוכן דאָס הײליקע לאַנד, אַ גוואַלדיק-גרויסע השפּעה פֿונעם קלעריקאַליזם, כאָטש אין דער ציוניסטישער אָרגאַניזאַציע שפּילן אַזאַ אָנגעזעענע ראָל די ציוניסטישע פּועלים.

What can a Jewish Palestine be in the best case scenario? A small kingdom of a tiny Hebraist tribe within the Jewish people. When Zionists speak to the non-Jewish world, they are outstanding democrats, and they present the conditions in today’s and future Palestine as exemplary of liberty and progress. But if a Jewish state is to be founded in Palestine, its spiritual climate will be: an eternal fear of the external enemy (Arabs), unending fighting for every little piece of land, for every scrap of work, against the internal enemy (Arabs), and a tireless struggle for the eradication of the language and culture of the non-Hebraized Jews of Palestine. Is this the kind of climate, in which freedom, democracy, and progress can flourish? Is this not the climate, in which reactionism and chauvinism typically germinate? Today, even truly Zionist publicists, upon visiting the Holy Land, admit that clericalism has excessive influence there, despite Zionist manual workers playing such a distinguished role in the Zionist organization.

נישט אַלס עמיגראַציע-צענטער (דער נאַטירלעכע צוּוווּקס פֿון דער ייִדישער באַפֿעלקערונג פֿון פּוילן אַלײן שטײגט באַדײַטנדיק איבער די אויפֿנאַמס-פֿעיקײט פֿון פּאַלעסטינע) און נישט אַלס גײַסטיקער צענטער, קאָן די עווענטועלע ייִדישע מלוכה פֿאַר די ייִדישע פֿאָלקס-מאַסן פֿון די „גלות-לענדער“ קײן ראָל נישט שפּילן. די ציוניסטן אַלײן האָבן שוין הײַנט באַדײַטנדיק אַראָפּגעלאָזט פֿון זײערע אַמביציעס: אין אַ מעמאָראַנדום, וועלכן די פֿאָרשטײער פֿון דער ייִדישער אַגענטור האָבן דערלאַנגט דעם ראַט פֿון דעם פֿעלקערבונד בעת זײַן סעפּטעמבער-סעסיע פֿון 1937, רײדן זײ שוין וועגן פּאַלעסטינע, ווי וועגן אַ טײלווײַזער לײזונג פֿון דער ייִדן-פֿראַגע. אָבער אויך דאָס איז אין אָנבליק פֿון די אויבן-געבראַכטע פֿאַקטן נישט מער, ווי אײַנרעדעניש, ווי בלאָף.

The eventual Jewish state can play a role neither as an immigration center (the natural growth of the Jewish population in Poland alone has climbed significantly higher than the capacity of Palestine), nor as a spiritual center for the Jewish masses from the “galuth-lands”. Zionists themselves have already significantly compromised on their ambitions: in a memorandum submitted by representatives of the Jewish Agency to the Council of the League of Nations during its September 1937 meeting, they already referred to Palestine only as a partial solution to the Jewish question. But even that, in light of the above-stated facts, is nothing more than a delusion, bluff.

מיר האָבן שטענדיק און טאַקע צוגלײַך אַפֿילו מיטן פּראָפֿעסאָר דובנאָוו – באַטראַכט פֿאַר אַ פֿאַרברעכן די ציוניסטישע ביטול-באַציִונג צום „גלות“, זײער גרײטקײַט מקריב צו זײַן די אינטערעסן פֿון די פֿילמיליאָניקע ייִדישע מאַסן פֿון דער וועלט לטובֿת די „אויסדערווײלטע“ ייִדן פֿון פּאַלעסטינע.

We have always – and in fact, together Professor Dubnow – regarded as a crime the Zionists’ contempt towards the “galuth”, their willingness to sacrifice the interests of multimillion Jewish masses of the world for the sake of the “chosen” Jews in Palestine.

עס וועט נישט זײַן די מינדסטע איבערטרײבונג, איובֿ איך וועל זאָגן, אַז אָבסערווירנדיק די ציוניסטישע פּאָליטיק פֿון די לעצטע יאָרן, באַקומט מען אָפטמאָל דעם אײַנדרוק, אַז די מענטשן זײַנען פּשוט פֿון זינען אַראָפּ, אַז אין צושטאַנד פֿון טיפֿער פֿאַרצווײפֿלונג, וועלנדיק ראַטעווען אַ שײַן פֿון דער ציוניסטישער אילוזיע, באַגײען זײ לגבי די ייִדישע פֿאָלקס-מאַסן אײן פֿאַרברעכן גרעסער פֿונעם צווײטן!

It would not be even even a tiniest exaggeration to say that observing Zionist politics from the recent years, one often gets the impression that those people have simply lost their minds, that being in a state of deep despair, they are willing to rescue a gleam of the Zionist illusion at the cost of committing against the Jewish masses one crime after another!

די פֿירער פֿון דער ציוניסטישער באַוועגונג האָבן דאָך אָנגעהויבן אָפֿן שטעלן אויף דער אַנטיסעמיטישער קאָרט! אין זײערע קעפּ בלאָנקעט זיך דאָך הײַנט אַרום דער ווילדער געדאַנק וועגן העלפֿן אויסבילדן אַ בלאָק פֿון די לענדער מיט אַן אַנטיסעמיטישן רעזשים אַלס פֿאַרבינדעטע פֿון ציוניזם, אַלס כוח, וואָס זאָל העלפֿן דעם ציוניזם „אויסצואיבן אַ דרוק“ אויף דער ענגלישער רעגירונג. זאָל פּראָפֿעסאָר דובנאָוו איבערלײענען די בײַלאַגע נומער 1 צום מעמאָראַנדום („עד מעמואַר“), וועלכן די ייִדישע אַגענטור האָט אין סעפּטעמבער 1937 צוגעשטעלט די מיטגלידער פֿונעם פֿעלקער-בונד-ראַט, וועט ער זיך דערין איבערצײַגן. און כדי נישט צו דערצאָרענען די פֿאָרשטײער פֿון די דערמאָנטע לענדער, באַמיען זיך די ציוניסטן צו פֿאַרשווײַגן, באַוווּסטזיניק צו פֿאַרשווײַגן, די אַלע נגישות, וועלכע די ייִדישע פֿאָלקס-מאַסן האָבן דאָרט אויסצושטײן.

The leaders of the Zionist movement have started openly playing the anti-Semitic card! Wondering in their heads today is the wild idea of helping countries with anti-Semitic regimes form a bloc as allies of Zionism, hoping that these powers will help Zionists “exert pressure” on the British government. Should Professor Dubnow reread Supplement No. 1 of the memorandum (aide-memoire), which the Jewish Agency has submitted to the members of the League of Nations in September 1937, he would become convinced of this himself. And in order to avoid angering the representatives of those countries, Zionists make an effort to keep quiet, to consciously keep quiet, about all of the oppression that the Jewish masses have endured there.

סעפּטעמבער 1937 איז געווען אַ צײַט, ווען איבער דער ייִדישער באַפֿעלקערונג פֿון רומעניע איז געהאַנגען דאָס געשפּענסט פֿון „אויסבירגערונג“, פֿון אַנטרעכטונג. אין סעפּטעמבער, 1937, האָט די ייִדישע באַפֿעלקערונג פֿון וואַרשע איבערגעלעבט פּײַנלעכע טעג. און אין סעפּטעמבער, 1937, האָט דער פֿאָרשטײער פֿון פּוילן אין גענף (שוין איבעריקנס – נישט צום ערשטן מאָל) אָפּגעגעבן אַ דערקלערונג, אַז די ייִדן מוזן פֿון פּוילן אַוועק.

September 1937 was a time, when the specter of denaturalization, of loss of citizenship, was looming over the Jewish population of Romania. September 1937 was when the Jews of Warsaw were getting through painful days. And September 1937 was when the Polish representative in Geneva (incidentally, not for the first time) issued a statement that Jews must leave Poland.

אין די קולואַרן פֿון דער פֿעלקער-ליגע האָבן דאַן „אַמטירט“ די אָנגעזעענסטע פֿאָרשטײער פֿון דער ייִדישער אַגעטור און פֿון דעם אַלוועלטלעכן ייִדישן קאָנגרעס. אָבער קײן אײן וואָרט איז אין יענע טעג נישט געפֿאַלן מצד די דאָזיקע הערן צום שוץ פֿון די ייִדישע פֿאָלקס-מאַסן פֿון אײראָפּע. און דער פּוילישער אויסערן-מיניסטער, בעק, האָט נאָך אַ קאָנפֿערענץ מיט דר. ווײַצמאַן געקאָנט אָפּגעבן דער פּרעסע דערקלערונג, אַז צווישן אים און דעם פֿירער פֿון דער ציוניסטישער באַוועגונג, דר. ווײַצמאַן, איז געקומען צו אַ פֿולער און האַרציקער פֿאַרשטענדיקונג בנוגע די ייִדישע עמיגראַציע-פּראָבלעמען.

This is when the most prominent representatives of the Jewish Agency and of the World Jewish Congress have received their “offices” in the corridors of the League of Nations. But not a word on the issue of protecting Jewish masses in Europe was dropped by these fine gentlemen during those days. And the Polish Foreign Minister, Józef Beck, after a conference with Dr. Chaim Weizmann, was able to give a statement to the press, in which he said that he and the leader of the Zionist movement, Dr. Weizmann, have come to a complete and cordial understanding in regard to the problems related to Jewish emigration.

עס האָט זיך געפֿונען אַ ציוניסטישער זשורנאַליסט אין גענף, וואָס האָט זיך אָנגענומען מיט מוט און אַוועק צו די ציוניסטישע מנהיגים מיט אַ געשרײ: איר זעט, וואָס עס טוט זיך, – אַזוי האָט ער אַן ערך געזאָגט, – טאָ גיט ווײניקסטנס אָפּ פֿאַר דער פּרעסע אַ דערקלערונג, וווּ עס זאָל דערמאָנט ווערן, אַז די באַלפֿור-דעקלאַראַציע באַשטײט פֿון צווײ טײלן; אַז אויב אין ערשטן טײל רעדט זיך וועגן אַ נאַציאָנאַלער הײם פֿאַר ייִדן אין פּאַלעסטינע, ווערט אין דעם צווײטן טײל פֿעסטגעשטעלט, אַז די נאַציאָנאַלע הײם אין פּאַלעסטינע קאָן אין קײן פֿאַל נישט גורם זײַן אַ פֿאַרערגערונג פֿון דער פּאָליטישער לאַגע פֿון די ייִדן אין זײערע אַלטע הײמען.

There is a Zionist journalist in Geneva, who gathered up the courage to cry out to the Zionist leaders: “you see what is going on,” – quoting approximately, – “so, at least, give an announcement in the press, with a reminder that the Balfour declaration consisted of two parts; and if the first part talks about a national home for Jews in Palestine, it is stated in the second half that the national home in Palestine can in no way cause a deterioration of the political situation for Jews in their old homes.”

אָבער אַפֿילו דאָס האָבן זיך די פֿאָרשטײער פֿון דער ייִדישער אַגענטור און פֿון דעם אַלוועלטלעכן ייִדישן קאָנגרעס, אין וועלכן פּראָפֿ. דובנאָוו ואָלט געווען זען אויך דעם „בונד“ – אָפּגעזאָגט צו טאָן! מחמת דאָס וואָלט אַרויסגערופֿן אַן אומצופֿרידנקײַט בײַ די פֿאָרשטײער פֿון די לענדער מיט אַן אַנטיסעמיטישער פּאָליטיק. און מיט דעם גרעסטן ציניזם האָבן אָט די מנהיגים פֿון ציוניזם – ה׳ ווײַצמאַן פּונקט אַזוי ווי ה׳ טשערטאָק, ה׳ גאָלדמאַן פּונקט אַזוי ווי ה׳ יאַרבלום – געענטפֿערט:

However, the representatives of the Jewish Agency and the World Jewish Congress, whose ranks Professor Dubnow would like the “Bund” to join, refused to do even that. Because that would make the leaders of countries with anti-Semitic politics unhappy. And with even more cynicism, the Zionist leaders – Mr. Chaim Weizmann just like Mr. Moshe Shertok, Mr. Nahum Goldmann the just like Mr. Marc Yarblum – have responded:

– פֿאַרפֿאַלן: אויב עס שאַפֿט זיך אַ קאָליזיע צווישן די אינטערעסן פֿון דער ייִדישער מלוכה און פֿון די ייִדן אין „גלות“ מוזן אָט די לעצטע געבראַכט ווערן אַלס קרבן.

“It is hopeless: if there is a conflict between the interests of the Jewish state and of the Jews in galuth, the latter must be sacrificed.”

די האַלטונג פֿון די ציוניסטישע דעלעגאַציעס אין גענף (ווײַל אויך די דעלעגאַציע פֿונעם וועלט-קאָנגרעס איז דאָך אַ ציוניסטישע דעלעגאַציע) האָט אַרויסגערופֿן אַן איבערראַשונג אַפֿילו אין ציוניסטישע קרײַזן. דאָס ציוניסטישע „איזראַעליטישע וואָכנבלאַט“, וואָס דערשײַנט אין ציריך, האָט פֿעסטגעשטעלט מיט ביטערניש, אַז ס׳האָבן זיך געהערט בעת דער סעפּטעמבער-סעסיע פֿון פֿעלקער-בונד ווײ-געשרײען פֿון פֿאַרשידענע זײַטן, אָבער די פּײַן פֿון די ייִדישע פֿאָלקס-מאַסן איז אין קײן שום פֿאָרעם נישט געקומען דאָרט צום אויסדרוק. ווײַל – „פּאַלעסטינע פּענטעט אַלעמען די הענט… מען קען באַוווּנדערן דעם פֿאָרשטײער פֿון ייִדישער אַגענטור, נחום גאָלדמאַן – האָט געשריבן דער גענפֿער קאָרעספּאָנדענט פֿון דער דאָזיקער צײַטונג – ווי ער פֿירט מיט אַן ערנסטער מינע זײַנע דיפּלאָמאַטישע שמועסן. די רעוויזיאָניסטן האָבן נאָך מיט עטלעכע טעג צוריק געפֿירט אונטערהאַנדלונגען מיט דער פּוילישער דעלעגאַציע. איצט האָט אויך ווײַצמאַן געהאַט אַ שמועס מיטן פּוילישן אויסערן-מיניסטער, בעק, וועלכער איז דאָך אַ פֿאַרבינדעטער אין דער פֿראַגע וועגן אַ פֿאַרגרעסערטער אײַנוואַנדערונג-מעגלעכקײַט קײן פּאַלעסטינע…“

The attitude of the Zionist delegations in Geneva (because the delegation from the World Jewish Congress is also a Zionist delegation) was met with surprise even in Zionist circles. The Zionist Israelitisches Wochenblatt, which is published in Zurich, has declared with bitterness that they have heard cries of woe from all sides, but the pain of the Jewish masses was not expressed in any shape or form during the September session of the League of Nations. Because “Palestine ties everyone’s hands… One marvels at the representative of the Jewish Agency, Nahum Goldmann,” – writes the Genevan correspondent of this newspaper, – “how he can hold his diplomatic talks with a straight face. The Revisionists have only a couple of days ago held secret negotiations with the Polish delegation. Now Weizmann has also had a conversation with the Polish foreign minister, Beck, who is also in agreement about increasing immigration into Palestine.”

„מען קאָנ דאָך נישט, – שרײַבט די צײטונג אין אַ צווײטן אָרט, – בעטן בײַ אַן אויסערן-מיניסטער אַ טובֿה אינעם קאַמף פֿאַר אַ פּאַלעסטינע און גלײַכצײַטיק צו מאַכן אים פֿאָרוווּרפֿן צוליב דער אַנטיסעמיטישער פּאָליטיק וועלכע זײַן רעגירונג פֿירט…“

“And yet,” – writes the newspaper in a different place, – “nobody can ask a foreign minister for the favor of fighting for Palestine, and to simultanousely reproach him for the anti-Semitic policies that his government executes.”

========================

========================

(„די צוקונפֿט“, ניו-יאָרק, אָקטאָבער 1938)

(Di Tsukunft, New York, October 1938)


3 thoughts on “Is Zionism a Liberating Democratic Movement? (Part 2/3)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s